ISO 14001 ข้อ 6.1.3 และ 9.1.2 พันธกรณีด้านกฎหมายและการประเมินความสอดคล้อง

21 สิงหาคม 2026 12 นาที

ตรวจทานโดย อ.ศรีประไพ วงศ์ศรีกุลผู้ตรวจประเมินและวิทยากร EQA Thailand · วิทยากรที่ได้รับอนุมัติจาก BRCGS · FSPCA Lead Instructor

สรุปสั้นก่อน
พันธกรณีด้านการปฏิบัติตามกฎหมายและข้อกำหนดอื่น (compliance obligations) ตามข้อ 6.1.3 ของ ISO 14001 กว้างกว่าคำว่า “กฎหมายสิ่งแวดล้อม” ที่คนทั่วไปนึกถึง เพราะรวมทั้งข้อกำหนดที่องค์กรถูกบังคับให้ทำตาม และข้อกำหนดที่องค์กรเลือกจะทำตามเอง เช่น เงื่อนไขในสัญญากับลูกค้าหรือข้อตกลงกับชุมชน ส่วนข้อ 9.1.2 การประเมินความสอดคล้อง (evaluation of compliance) คือขั้นตอนที่บังคับให้องค์กรกลับมาตรวจสอบเป็นระยะว่ายังทำตามพันธกรณีเหล่านั้นอยู่จริง ทั้งสองข้อทำงานเป็นคู่ ขาดข้อใดข้อหนึ่งระบบก็ไม่ปิด

ทำไมมาตรฐานไม่ใช้คำว่า “กฎหมาย” ตรง ๆ

การเลือกใช้คำว่าพันธกรณีด้านการปฏิบัติตามกฎหมายและข้อกำหนดอื่น แทนคำว่ากฎหมาย เป็นการตัดสินใจที่มีเหตุผลอยู่เบื้องหลัง ในความเป็นจริง สิ่งที่ผูกมัดองค์กรด้านสิ่งแวดล้อมไม่ได้มาจากภาครัฐเพียงทางเดียว

วิธีที่ง่ายที่สุดในการทำความเข้าใจคือแบ่งเป็นสองฝั่ง ฝั่งแรกคือสิ่งที่องค์กรไม่มีทางเลือก เพราะมีผลบังคับตามกฎหมายหรือตามอำนาจของหน่วยงานกำกับดูแล เงื่อนไขในใบอนุญาตเป็นตัวอย่างที่เห็นภาพชัด เพราะเป็นเอกสารที่ระบุข้อผูกพันเฉพาะของโรงงานแต่ละแห่งไว้ตรงตัว ฝั่งที่สองคือสิ่งที่องค์กรเลือกรับเข้ามาเอง เช่น เงื่อนไขด้านสิ่งแวดล้อมในสัญญากับลูกค้า ข้อตกลงที่ทำไว้กับชุมชนรอบโรงงาน หรือมาตรฐานภายในของกลุ่มบริษัท รายการเต็มของสิ่งที่นับเป็นพันธกรณีในแต่ละฝั่ง อ่านได้จากตัวมาตรฐานและภาคผนวกที่แนบมา

ประเด็นที่ต้องเข้าใจให้ตรงคือ เมื่อองค์กรรับข้อกำหนดในฝั่งที่สองเข้ามาแล้ว มันจะมีสถานะเป็นพันธกรณีเท่ากับกฎหมายในสายตาของระบบการจัดการสิ่งแวดล้อม (environmental management system) นั่นหมายความว่าต้องถูกนำไปประเมินความสอดคล้องตามข้อ 9.1.2 ด้วยเช่นกัน ความเข้าใจผิดที่ตามมาบ่อยคือการคิดว่าเงื่อนไขในสัญญาเป็นเรื่องของฝ่ายขาย ไม่ใช่เรื่องของระบบสิ่งแวดล้อม

ข้อ 6.1.3 ต้องการอะไรจริง ๆ

สาระของข้อนี้มีสามชั้น ชั้นแรกคือองค์กรต้องรู้ว่ามีพันธกรณีอะไรบ้างที่เกี่ยวกับลักษณะปัญหาสิ่งแวดล้อม (environmental aspects) ของตน และต้องเข้าถึงตัวข้อกำหนดนั้นได้จริง คำว่าเข้าถึงได้สำคัญกว่าที่คิด ทะเบียนกฎหมายที่ระบุแค่ชื่อพระราชบัญญัติโดยไม่มีใครเปิดตัวบทได้ ยังไม่ตอบข้อกำหนดนี้ครบ

ชั้นที่สองคือต้องกำหนดว่าพันธกรณีเหล่านั้นใช้กับองค์กรอย่างไร นี่คือหัวใจของข้อนี้ และเป็นชั้นที่ต้องใช้แรงมากที่สุดในทางปฏิบัติ เพราะต้องแปลจากภาษากฎหมายให้กลายเป็นเงื่อนไขที่หน้างานใช้ได้ ไม่ใช่แค่คัดลอกชื่อกฎหมายมาใส่ตาราง

ชั้นที่สามคือต้องนำพันธกรณีเหล่านั้นไปใช้ในการจัดทำ นำไปปฏิบัติ รักษาไว้ และปรับปรุงระบบอย่างต่อเนื่อง พูดอีกอย่างคือ ทะเบียนพันธกรณีต้องมีผลต่อการออกแบบการควบคุมการปฏิบัติงาน การฝึกอบรม และการเฝ้าติดตาม ไม่ใช่แฟ้มที่แยกอยู่ต่างหาก

ข้อกำหนดยังระบุให้พันธกรณีเหล่านี้พร้อมใช้ในรูปเอกสารสารสนเทศ (documented information) และเตือนไว้ว่าพันธกรณีก่อให้เกิดได้ทั้งความเสี่ยงและโอกาสต่อองค์กร ซึ่งเชื่อมต่อไปยังหมวดความเสี่ยงและโอกาสโดยตรง

กรณีสมมติเพื่อประกอบคำอธิบาย

โรงงานบรรจุภัณฑ์พลาสติกแห่งหนึ่งในสมุทรปราการ (กรณีสมมติ ไม่ใช่ลูกค้ารายจริง) จัดทำทะเบียนพันธกรณีไว้ 24 รายการ ทุกรายการเป็นกฎหมายและใบอนุญาตจากภาครัฐ

ช่องว่างที่พบระหว่างการตรวจประเมิน ลูกค้าต่างประเทศรายหนึ่งกำหนดในสัญญาว่าโรงงานต้องรายงานปริมาณของเสียที่ส่งกำจัดทุกไตรมาส และต้องใช้ผู้รับกำจัดที่อยู่ในรายชื่อที่ลูกค้าอนุมัติ เงื่อนไขนี้ไม่ปรากฏในทะเบียนพันธกรณี เพราะฝ่ายสิ่งแวดล้อมมองว่าเป็นเรื่องของฝ่ายขาย

ทำไมจึงเป็นปัญหา เมื่อข้อตกลงตามสัญญามีสถานะเป็นพันธกรณีตามความหมายของข้อ 6.1.3 การไม่นำเข้าทะเบียนแปลว่ามันจะไม่ถูกประเมินความสอดคล้องตามข้อ 9.1.2 และจะไม่มีใครในระบบตรวจพบหากผู้รับกำจัดถูกเปลี่ยนไปโดยฝ่ายจัดซื้อ

สิ่งที่ควรทำ กำหนดวิธีเก็บรวบรวมพันธกรณีให้ครอบคลุมช่องทางที่ไม่ใช่ภาครัฐด้วย เช่น ให้ฝ่ายขายส่งเงื่อนไขด้านสิ่งแวดล้อมในสัญญาใหม่เข้าสู่กระบวนการทบทวนทะเบียนทุกครั้งที่มีการลงนาม

ข้อ 9.1.2 การประเมินความสอดคล้อง

ข้อนี้กำหนดให้องค์กรมีกระบวนการประเมินว่าตนกำลังทำตามพันธกรณีอยู่หรือไม่ และให้กำหนดความถี่ของการประเมินไว้ด้วย

ความถี่ไม่จำเป็นต้องเท่ากันทุกรายการ หลักคิดในการตั้งความถี่คือ ยิ่งเงื่อนไขนั้นแกว่งหรือเคยมีประวัติพลาด ยิ่งต้องประเมินถี่ ส่วนเงื่อนไขที่นิ่งมาตลอดและมีระบบควบคุมรองรับอยู่แล้ว ประเมินห่างกว่าได้ แต่ทุกพันธกรณีต้องได้รับการประเมินเป็นระยะ ไม่มีรายการใดที่ปล่อยไว้เฉย ๆ ได้

องค์กรใช้ผลการประเมินที่ดำเนินการโดยหน่วยงานภายนอกมาเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการประเมินความสอดคล้องได้ เช่น ผลการตรวจของหน่วยงานราชการ หรือผลตรวจวัดจากห้องปฏิบัติการภายนอก แต่การนำมาใช้ไม่ได้แปลว่าองค์กรพ้นหน้าที่ในการรู้สถานะของตัวเอง

ความไม่สอดคล้องกับกฎหมาย กับ ความไม่สอดคล้องของระบบ ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน

นี่คือแนวคิดที่ควรทำความเข้าใจให้ชัด เพราะมีผลต่อการเขียนรายงานและการกำหนดการปฏิบัติการแก้ไข

สถานการณ์	การตีความ
ค่าที่ตรวจวัดได้เกินเกณฑ์กฎหมาย แต่ระบบตรวจพบเองและแก้ไขได้ตามกระบวนการที่วางไว้	เป็นการไม่ปฏิบัติตามพันธกรณีที่เกิดขึ้นจริง แต่ไม่จำเป็นต้องยกระดับเป็นความไม่สอดคล้องของระบบเสมอไป เพราะระบบทำงานตามที่ออกแบบ
กระบวนการที่ควรควบคุมพันธกรณีไม่ได้ถูกปฏิบัติ แม้ผลตรวจวัดยังอยู่ในเกณฑ์	เป็นความไม่สอดคล้องของระบบที่ต้องแก้ไข แม้จะยังไม่เกิดการฝ่าฝืนกฎหมายจริง
องค์กรตกลงแนวทางแก้ไขกับหน่วยงานกำกับดูแลเป็นลายลักษณ์อักษร	ข้อตกลงนั้นกลายเป็นพันธกรณีชิ้นใหม่ที่ต้องเข้าทะเบียนและถูกประเมินความสอดคล้องต่อไป

ผลของการแยกสองเรื่องนี้ออกจากกันคือ องค์กรจะไม่จบเรื่องเพียงเพราะตัวเลขกลับเข้าเกณฑ์แล้ว แต่ยังต้องถามต่อว่ากระบวนการที่ควรป้องกันไว้ทำงานหรือไม่

หมายเหตุเรื่องฉบับของมาตรฐาน

ISO 14001 ฉบับปัจจุบันคือ ISO 14001:2026 ซึ่งเป็นฉบับที่สี่ ประกาศใช้ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2026 แทนที่ ISO 14001:2015 องค์กรที่ได้รับการรับรองอยู่แล้วจะมีช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านตามที่กำหนดไว้ในรอบการรับรองของตน ฉบับใหม่มีการเพิ่มข้อกำหนดเข้ามาในหมวดที่ 6 ดังนั้นหมายเลขข้อบางข้อในหมวดนี้อาจเลื่อนไปจากฉบับ 2015 ผู้ที่กำลังปรับระบบจึงควรเทียบหมายเลขข้อกับตัวเล่มฉบับจริงที่องค์กรถือครองอยู่ทุกครั้งก่อนนำไปอ้างอิงในเอกสารภายใน

ผู้ที่ต้องการต่อภาพให้ครบ ควรอ่านคู่กับเรื่องลักษณะปัญหาสิ่งแวดล้อม ซึ่งเป็นต้นทางที่กำหนดว่าพันธกรณีใดเกี่ยวข้องกับองค์กรบ้าง อ่านต่อได้ที่บทความ การประเมินประเด็นด้านสิ่งแวดล้อม (Environmental Aspects)

คำถามที่ควรตอบได้

ทะเบียนพันธกรณีขององค์กรรวมข้อกำหนดที่ไม่ได้มาจากภาครัฐไว้ด้วยหรือไม่ และรวบรวมมาจากช่องทางใดบ้าง (ที่มา ข้อ 6.1.3)
สำหรับพันธกรณีแต่ละรายการ องค์กรระบุไว้หรือไม่ว่ามันใช้กับกิจกรรมหรือพื้นที่ใดขององค์กร (ที่มา ข้อ 6.1.3)
องค์กรกำหนดความถี่ของการประเมินความสอดคล้องอย่างไร และใช้เหตุผลอะไรกำหนดความถี่ที่ต่างกันในแต่ละรายการ (ที่มา ข้อ 9.1.2)
เมื่อผลการประเมินพบว่าไม่เป็นไปตามพันธกรณี องค์กรตัดสินใจอย่างไรว่าเป็นความไม่สอดคล้องของระบบหรือไม่ (ที่มา ข้อ 9.1.2 ร่วมกับข้อ 10.2)
พันธกรณีที่ระบุไว้ส่งผลต่อการกำหนดความเสี่ยงและโอกาสขององค์กรอย่างไร (ที่มา ข้อ 6.1.3 ร่วมกับหมวดข้อ 6.1)

บทความนี้เรียบเรียงขึ้นด้วยถ้อยคำของผู้เรียบเรียงเพื่ออธิบายและตีความข้อกำหนด ไม่ใช่การแปลหรือทำซ้ำเนื้อหาของมาตรฐาน ตัวอย่างทั้งหมดเป็นกรณีสมมติเพื่อประกอบคำอธิบาย การนำไปใช้จริงให้ยึดตัวมาตรฐานฉบับจริงเป็นหลัก

หลักสูตรที่เกี่ยวข้อง ISO 14001 ระบบการจัดการสิ่งแวดล้อม

Equal Assurance (Thailand) Ltd. เป็นหน่วยรับรองระบบและผู้ให้บริการฝึกอบรม เปิดหลักสูตรทั้งแบบ Public และ In-house สอนเป็นภาษาไทยและอังกฤษ

ดูหลักสูตร ISO 14001 (In-house) สอบถามรายละเอียด

เกี่ยวกับผู้ตรวจทานบทความ

ศรีประไพ วงศ์ศรีกุล (Sriprapai Wongsrikul)

วิทยากร / ผู้ตรวจประเมิน – มาตรฐานความปลอดภัยอาหาร · วิทยากรที่ได้รับอนุมัติจาก BRCGS (Food Issue 9, Packaging Issue 7, Gluten-Free Issue 4) · FSPCA Lead Instructor (PCQI)

ปริญญาโท การจัดการอุตสาหกรรม (มหาวิทยาลัยรามคำแหง) · ปริญญาตรี วิทยาศาสตร์ จุลชีววิทยา (มจธ.)
ประสบการณ์ในอุตสาหกรรมผลิตพริกไทยและเครื่องเทศ 7 ปี ก่อนเริ่มงานตรวจประเมินตั้งแต่ปี 2006 กับหน่วยรับรองที่ได้รับการรับรองระบบงานจาก UKAS, ANAB หรือ JAS-ANZ
ตรวจประเมิน BRCGS Food Safety, FSSC 22000, ISO 22000, GMP/GHPs และ HACCP, ISO 9001 และ ISO 14001 รวมถึงการตรวจซัพพลายเออร์ตามข้อกำหนดของผู้ค้าปลีกและผู้ผลิตอาหารระดับสากล
ประสบการณ์ตรวจประเมินในฮ่องกง มาเก๊า มาเลเซีย สิงคโปร์ และอินเดีย · พัฒนาผู้ตรวจประเมินในบทบาท Operations Manager และการอนุมัติผู้ตรวจประเมินในประเทศจีน
เคยเป็นวิทยากรที่ได้รับอนุมัติสำหรับหลักสูตร ISO 22000 / FSSC 22000 Lead Auditor ที่ขึ้นทะเบียนกับ IRCA

ภาษาที่สอน: ไทยและอังกฤษ

ดูประวัติและบทความทั้งหมดที่ตรวจทาน →